Ups en downs - 9 februari '22

De downs overheersen op dit moment. Dat is logisch, ik weet en begrijp waar dit vandaan komt maar dat maakt het niet minder lastig. 

Ik ben het boek "De levende erfenis van trauma" aan het lezen. Het is een werkboek met opdrachten. Je kunt dit boek lezen en de opdrachten met je therapeut doen maar ook alleen. Al zijn de opdrachten niet ingewikkeld, voor mij is het nu nog te vroeg om de opdrachten te doen. De informatie is voor nu het belangrijkste.

Ik kreeg vorig jaar een mogelijke diagnose (vroegkinderlijk trauma) zonder verdere uitleg. Dat die eerste diagnose juist was werd al gauw duidelijk. Maar het gaf ook veel vragen. Wat is het, waarom denken ze dat ik dit heb, hoe los je dit op, is het wel op te lossen...

Ook door de therapie krijg ik steeds meer vragen. Ook vragen waarvan ik weet dat ik daar nooit een antwoord op zal krijgen. Dat vind ik lastig. Daardoor is goede informatie en uitleg voor mij nog belangrijker om het te kunnen begrijpen en te kunnen plaatsen in mijn puzzel.

Door dit boek vallen er heel veel puzzelstukken op zijn plek. Maar er komt ook weer de vraag omhoog: "is dit wel op te lossen?" Het is allemaal heel logisch. Het automatisme waarop mijn brein reageert is heel goed te plaatsen en te begrijpen. Maar de oplossing voor mij persoonlijk zie ik (nog) niet.  De gevolgen van wat er is gebeurt in mijn jonge kindertijd hebben een heel leven aan traumatische gebeurtenissen in gang gezet. Het is zo ontzettend veel! Mijn grootste angst is dat dit niet opgelost kan worden. Daarentegen is het ook mijn grootste hoop dat dit wel kan.

De therapie, de extra triggers, de depressieve gevoelens die de warboel in mijn hoofd geeft, het verdriet van vroeger en ook nu... maakt dat de downs overheersen. Ik heb redelijke dagen. Maar dat komt vooral doordat ik heel bedreven ben in het wegstoppen. Sommige dagen is het zoveel dat mijn brein in een soort van time-out schiet. Overbodig om te zeggen dat ik dan niet in dit soort boeken lees en ook niet naar antwoorden zoek. 

Het is zelfbescherming. Dat weet ik. Dat voel ik. En dat is ook goed. Natuurlijk is dat goed. Toch knaagt er altijd een maar. Altijd een maar als ik alles weet kan ik het NU oplossen. Altijd een maar als ik nu doorga kan ik het nu oplossen....

Door de therapie en hier zo intens mee bezig te zijn ontstaan er in mijn hoofd heel veel halve dingen en kortsluiting om de chaos die dat geeft. Die chaos word ik heel erg moe van. Door het zo moe zijn wordt de chaos nog groter en neemt de depressie toe. Ik hoop echt zo erg dat dit straks echt rust geeft. Zonder dat ik dingen wegstop en verdring. 

Ik heb nog een lange weg te gaan...