Medische keuring en wat dat met mijn hoofd deed - 1 februari '22

Een paar weken geleden deelde ik op insta het volgende bericht: 

"Vanmiddag een naar gesprek gehad met de arbeidsdeskundige nav de medische keuring. Zelden zoveel onbegrip gehoord voor mijn ziek zijn. Dit doet echt zoveel met me ☹ Onzichtbaar ziek zijn is moeilijk uit te leggen. Maar als ze zeggen dat er zoveel mensen die ziek zijn wel werken en ik thuis sowieso ook pijn heb dus kan ik dan net zo goed gaan werken... Dat zeggen echt alleen mensen die nooit pijn hebben en het ook niet willen begrijpen. Dan ben je wel gelijk uitgepraat. Geen idee wat de gevolgen hier uiteindelijk van zijn. Ik weet op dit moment ook niet zo goed wat ik hiermee moet 😐 De frustratie was in elk geval nog nooit zo hoog 🥴" 

De frustratie veranderde in mijn chaoshoofd al gauw in pure paniek. Ik kreeg gierende paniekaanvallen die ik nog nooit eerder zo erg had gehad. De onmacht en wanhoop die ik hierdoor voelde was zó naar en overweldigend. 

Het blijkt dat er veel meer dingen zijn die mij triggeren dan ik dacht en wist. Niet gehoord worden óf het idee hebben niet gehoord te worden is dus duidelijk één van mijn grootste triggers. Het nare gevolg was fysieke pijn, paniek en het gevoel alsof mijn hersenen loslieten. Het duurde dagen voor ik weer een beetje normaal kon ademen. De paniek bleef maar terug komen.

Ik voelde me een soort van verraden.Tegen mij was namelijk iets heel anders over deze keuring verteld dan wat deze arbeidsdeskundige nu zei. Ik was daardoor helemaal van mijn stuk gebracht en hoorde mezelf bazelen. Er kwam geen zinnig woord meer uit. Zonder dat zij zei dat het gesprek afgelopen was ben ik opgestaan en weggegaan. Helemaal in de war. 

Vanochtend belde de contactpersoon die deze keuring had geregeld. Met de gevreesde uitslag...

Dat het niet goed met me ging had de arbeidsdeskundige wel opgepikt. Ze kon zich niet vinden in het verslag van de keuringsarts en volgde ook niet zijn advies. Op dit moment was er volgens de arbeidsdeskundige vanwege de therapie niets mogelijk. Na mijn therapie wilden ze dit oppakken met een andere keuring. Opnieuw door deze molen. 

Ik verwachtte een brief met een uitnodiging. Dat ze nu onverwacht belde overviel me en door de zenuwen schoot ik opnieuw in paniek. Praten gaat dan heel lastig kan ik je vertellen. De woorden van de psycholoog schoten door mijn hoofd "wees gewoon eerlijk, zeg wat je voelt" en dat maakte dat ik dit kon benoemen: " ik verwachtte een brief met een uitnodiging, je overvalt me en het schiet meteen op mijn zenuwen". Dat maakte dat zij de tijd nam om heel rustig uit te leggen wat er uit de keuring was gekomen. 

De reden van de keuring zoals mij verteld was klopte wel. De manier waarop het gedaan is was niet zoals zij het bedoeld had. Zij had me wel gehoord en ook de arbeidsdeskundige had me dus wel gehoord.

Het advies wat de arbeidsdeskundige gaf gaan ze niet volgen. Eerst moet ik weer oke zijn. Ze werken met controles van twee jaar. Dat was altijd al zo. Dat is vertrouwd en ook goed. Ze plaatst me terug in die controles. Over twee jaar gaan ze eerst kijken hoe het met mij gaat (fysiek en mentaal) en dan kijken of er opnieuw een keuring nodig is. De keuring was zoals verteld echt bedoeld om me medisch af te keuren. Mijn fysieke gezondheid was bekend. Mijn mentale gezondheid is nooit over gesproken omdat ik functioneerde. Ik ben in 23 jaar tijd nu voor de 10e keer in therapie. Met allerlei verschillende klachten waar ik op dat moment tegenaan liep. Dit heb ik nooit gemeld omdat het niet relevant leek. Ik wist zelf niet eerder wat mij "mankeerde" dus erover vertellen was ook niet aan de orde. 

De opluchting die dit geeft is enorm. Ik moest er weer hard van huilen. Dat ik al eerder notities had gemaakt wat ik zou willen zeggen als dit gesprek zou komen heeft wel geholpen. Dat zat nog duidelijk in mijn hoofd. Ik heb nu geen ik had dit of dat moeten zeggen. Ik heb gezegd wat ik wou zeggen. 

Nu kan ik me weer helemaal richten op de therapie. Misschien dat juist die verborgen triggers ook wel een groot deel van herstel kunnen zijn?