"Ik ben niet goed genoeg" - 7 maart '22 

Al mijn hele leven word ik verscheurd door het goed willen doen, goed willen zijn, loyaal zijn naar familie en de onmogelijkheid om het ook zo goed te doen. Het was nooit genoeg. Nu weet ik dat het dat ook nooit zou worden.

Ook mijn hele leven mocht ik niks zeggen over wat er is gebeurt. Hoe mijn leven er als kind uitzag en hoe dat en een gebeurtenis in mijn tienerjaren mijn leven vormde naar wat het nu is. Nog steeds word er gezegd zeg maar niets, praat daar maar niet over. Zelfs de meest onbenullige dingen krijgen deze lading mee.

Tot aan mijn moeders dood was ik niet actief bezig met hoe erg mijn brein gevormd was door het verleden. Ik heb altijd gedacht dat de dingen die ik voelde en wat ik daarover dacht door mezelf kwam. Ik was anders, deed anders en was daardoor lastig. Tenminste, dat werd me mijn hele leven verteld. Omdat ik het soms niet meer aan kon kwam dat er op sommige momenten uit. Dan lag ik dwars omdat ik wel praatte. Wel tegen anderen open was. Dan was er vooral veel boosheid. Ik werd vervolgens genegeerd, bedreigd of gemanipuleerd. Alles om mij stil te krijgen.

Ik ging meerdere keren in therapie omdat het beeld hoe zij mij wilden vormen niet klopte met het beeld wat ik zelf had. 

Mijn moeders dood was een bevrijding. Dat gevoel was bizar en mocht ik van mezelf niet voelen. Maar dat voel ik wel zo. Ik ben blij dat ze er niet meer is!  

Een tijd na haar dood kwamen er verhalen, openheid en kwamen er ook de puzzelstukken. Mijn hoofd werd een warboel.

Vooral mijn vader kon uit het niets dingen vertellen waar ik instant boos om werd. Het beeld wat ik van hem had begon te wankelen en viel langzaam uit elkaar. Mijn vader had namelijk altijd zo goed voor ons gezorgd door veel te werken en daardoor was hij nooit thuis. Ik wilde zo graag geloven dat er tenminste één ouder onvoorwaardelijk van mij hield.

Alleen, door het nooit thuis zijn was hij er ook niet voor mij en sloot hij zijn ogen voor het leven wat wij hadden. Door zijn verhalen over wanneer hij wel thuis en bij ons gezin was viel er een deel van de puzzel op zijn plek.
Mijn ouders zorgden allebei niet voor ons. Er was geen aandacht of liefde. Hij sloot zijn ogen voor alles wat er bij ons thuis mis ging. Doordat hij begon te vertellen kwamen er ook nare herinneringen boven van zijn dwingende, verbiedende en manipulerende gedrag in mijn jong volwassen leven. Dingen die ik ook heb weggestopt omdat het veel te veel was.

Mijn hoofd veranderde van warboel naar complete chaos. Was er rust en bevrijding ontstaan door het overlijden van mijn moeder. Begon het hele verhaal opnieuw door de verhalen van mijn vader.

Familie deed daar een grote schep bovenop. Ook zij begonnen te praten, te vertellen over vroeger. Familie had mij uit huis willen halen. Maar niemand die dat ook echt deed.

Ik heb me mijn hele leven ongewenst gevoeld. Als kind was dat gevoel er al. Ik wist dat het niet hoorde wat er bij ons thuis gebeurde. Het voelde nooit oke. Toch was het ook een soort van normaal omdat je als kind simpelweg niet beter weet. Heel verwarrend. Die verwarring is er nu nog. 

Het niet mogen praten over gevoel, verdriet en angst en nul interesse in wat mij bezighoudt, wat ik leuk vind, waar ik van hou en wie ik eigenlijk ben heeft mij mijn hele leven achtervolgd. 

Pas door de therapie wordt het duidelijk. Ik ben niet raar, lastig of anders. Mijn ouders hebben blijkbaar nooit het vermogen gehad om goed voor mij te zorgen. Of dat nu door narcisme en het manipulatieve kwam of zoals de psycholoog dacht door het lage niveau of allebei. Het zou een verklaring zijn en het zou best troostvol zijn als ze gewoon een laag niveau hadden en daardoor niet in staat waren om voor mij te zorgen.

Mijn hoofd én gevoel zegt dat het narcisme en het manipulatieve meer voor de hand ligt dan een laag niveau. Ze wisten heel goed wat ze deden als ze mij wilden laten stoppen met praten. Alles werd uit de kast getrokken om op mijn gevoel te praten.

Boosheid en verwarring gaf de chaos waardoor helder denken steeds lastiger werd. Ik moet mezelf nu leren kennen. Mijn leven is zo lang gemanipuleerd dat ik amper weet wie ik echt ben.