Precies een jaar geleden begon ik aan dit avontuur. Ik startte onder begeleiding van de huisarts in opleiding met het Pioppi dieet. Vanaf dat moment verdiepte ik me ook steeds meer in wat eten met en vooral voor me kon doen. Na de 1e Pioppi challenge van 21 dagen was ik van mijn suikerverslaving af. Waarvan ik me niet eens zo goed had beseft dat ik die had 🙈 maar het effect was groot. Wel miste ik heel erg brood en pasta. Helemaal koolhydraatarm was ook niet mijn manier merkte ik al gauw. Na die bijna 21 dagen (ik haalde de 21 dagen nét niet) mocht ik weer een aantal volkoren producten toevoegen. Dus at ik ook weer brood wat me heel blij maakte 😄 Ik voegde ook zaterdag patatdag toe aan mijn weekmenu. En zo ontstond er uiteindelijk beetje bij beetje een menu waarbij ik gewoon elke dag gezond maar ook lekker kan eten, geen honger heb en toch gewicht verlies. 

Natuurlijk ging deze verandering met ups en downs. Het hormonenfeest en de problemen met mijn knie is echt een ding. Naast de lichamelijke problemen vind ik ook feestdagen lastig. Ik geniet wel van het lekkere eten en voel me daar ook niet schuldig over. Zelfs niet als ik wel echt teveel heb gegeten. Alleen het terug schakelen blijf ik lastig vinden. Nog steeds. Maar uiteindelijk lukt dat ook elke keer weer. Het belangrijkste doel van dit avontuur was dat ik gezonder werd en verantwoord zou minderen met medicijnen. De euforie was groot toen ik binnen dit jaar helemaal zonder medicijnen kon en alle waardes en bloeddruk goed waren. Dat had ik echt niet verwacht. Minder medicijnen was al zo mooi. Hier ben ik echt heel blij mee en voelt als een overwinning.

Mijn hoofd heeft het dit jaar zwaar gehad. Het veranderen van je hele leefstijl doe je niet zomaar. Alles wat zo vertrouwd was moest anders en laat ik nou net niet zo goed zijn met veranderingen...

Ik had een hekel aan koken en ben daarnaast een perfectionist én een chaoot. Dat koken was een heel groot struikelblok. Op een gegeven moment kon ik het perfecte plaatje (uit de kookboeken) loslaten en ook hard lachen om de prutjes die ik toch regelmatig op mijn bord toverde 😂 Koken (én bakken) werd uiteindelijk echt leuk én een rustig onderdeel van de dag. Vanaf dag 1 deel ik 3 keer per dag mijn bordje eten. Dit houdt mij scherp. Ik deel het daarom ook echt vooral voor mezelf. Door het te delen op ig blijf ik heel bewust van wat ik eet.

Soms denken mensen dat ik het eten op mijn bordje voor de foto zo neerleg. De reacties daarover snapte ik eerst niet. Dit deed ik immers altijd al zo omdat ik dat lekkerder vind eten (de perfectionist). Wel heb ik de camera van mijn mobiel herontdekt 😄

Lichamelijk heb ik het meeste gewonnen. Ik (over)leefde opgesloten in een heel erg pijnlijk en moe lichaam tussen de vier muren van mijn huis. 1 keer per week dwong ik mezelf om boodschappen te doen. Maar heel veel verder dan dat kwam ik ook niet. Ik hield vriendschappen op afstand en Netflix werd mijn beste vriend. Na het stoppen met de zware pijnmedicatie en door het verliezen van gewicht ging bewegen langzaam aan steeds gemakkelijker. Ik kom weer buiten, onderneem weer dingen en geniet daar ook echt weer van. Ik ben zelfs een nachtje weg geweest 🤗 Dat voelt echt als vrijheid!

In mijn hoofd, geestelijk, veranderde er ook een hoop. Ik had regelmatig paniekaanvallen als ik echt ergens naartoe moest. Waarschijnlijk mede door het vele thuis zitten maar ook door een verstoord zelfbeeld. Ik durf intussen weer zonder paniek de deur uit. Ik ben nog wel heel gauw overprikkeld. Dat hoort helaas, hoe vervelend ook, bij fibromyalgie. Concentratie of het gebrek daaraan, wat ook bij fibromyalgie hoort, is ook iets waar ik maar moeilijk aan kan wennen.

Wat ook een grote verandering is: Loslaten. Ik kan veel beter dingen maar ook mensen loslaten. Ik werd in dit jaar geconfronteerd met mensen die echt niets begrijpen van mijn ziek zijn en daarbij de verandering niet als iets positiefs zien, me daardoor tegen werkten en het me moeilijk maakten. Ik probeerde altijd alles uit te leggen. Anderen overtuigen alsof ik me moest verantwoorden. Dat is echt heel naar. Fibromyalgie maar ook dit hele veranderproces kun je niet uitleggen. Mensen hebben er begrip voor, proberen echt te begrijpen wat dit ziek zijn met mij doet. Of... ze hebben dat begrip niet of het vermogen niet om het te willen/kunnen begrijpen en maken het me onnodig moeilijk. Ik leg het niet meer uit. Dan houdt het voor mij nu gewoon op. Het kost teveel energie. Ik kies nu voor mezelf. Zo verdwenen er dit jaar mensen uit mijn leven waarvan ik dacht dat het vrienden waren. In plaats van dat ik ze mis kwam er een gevoel van opluchting en rust. Ik ben verandert werd me verweten, dat klopt natuurlijk ook en daar ben ik me een partij trots op!

Het was nodig dat ik veranderde. Mijn hele leefstijl moest veranderen. Vorig jaar vroeg een arts mij of ik wel 50 (en ouder) wilde worden. Dat zou volgens haar op deze manier niet gebeuren. Dat was confronterend,  hakte erin en deed iets met mijn hoofd. Want natuurlijk wil ik oud worden. Dit was het eerste zetje of eigenlijk was het gewoon een enorme duw die ik nodig had om te veranderen. Het heeft veel gekost maar zoveel meer opgeleverd. Die knop omzetten is niet gemakkelijk, het volhouden evenmin maar het is het echt zo waard. 

Mijn gezondheid is enorm verbeterd. Artsen zijn verbaasd dat waardes van mijn bloed zo snel goed waren en ook mijn bloeddruk nu zo laag is en noemen het bijzonder en knap dat ik dit op eigen kracht, zonder hulp, heb gedaan. Toch moet ik nog steeds veel kilo's kwijt om een gezond bmi te krijgen. Daarom zie ik zelf, denk ik, ook het knappe ervan nog niet zo. Om precies te zijn moet ik nog net zoveel kwijt als wat ik nu kwijt ben. Dat klinkt nog steeds als veel. Alleen is de druk eraf omdat ik nu in principe, op de fibromyalgie na, "gezond" ben. Er is nog veel winst te halen met meer gewicht kwijt raken. Met minder gewicht gaat bewegen nog gemakkelijker en ook voor mijn knieën en het herstel is het nodig om nog meer gewicht te verliezen.  

Door reacties en vragen op mijn ig account en het volgen van anderen weet ik dat ig accounts motiveren. Het afgelopen jaar heb ik zoveel steun, tips en heel veel lieve reacties gekregen (wat mij motiveerde en hielp volhouden) dat ik met mijn account ook graag anderen motiveer.
Mijn leven is zoveel mooier geworden. Dat gun ik echt iedereen! En echt, als ik het kan kan iedereen het! 💪

Omdat doelen mij helpen om on track te blijven... Mijn nieuwe (haalbare) doelen:

- Afvallen en proberen zo een gezond bmi te halen (dat mag ook best 2 jaar duren).

- Knie herstel (met of zonder operatie is dat een heftig en pijnlijk doel.)

- Vaker naar buiten/uitjes (daar krijg ik energie van).

- Stress vermijden (om terugval en vreetbuien te voorkomen).