6-1-'19 
Ik haal vanaf oktober mijn eitjes bij de kippenboer een dorp verderop. Elke keer word ik weer blij van het land met de loslopende kippetjes. Intussen ook al eens met de boer gesproken die de automatiek vulde met verse eitjes. Ik geef (onbewust) vaak complimenten. Ergens heb ik me dat zelf aangewend. Heel veel mensen weten niet hoe ze op complimenten moeten reageren. Je ziet ze ongemakkelijk lachen maar iedereen vind het toch leuk. Deze boer nam het met een grote lach op zijn gezicht in ontvangst en bedankte me voor het compliment. Dat vind ik mooi. 

Deze zondag was ik er alleen. Ben ik ook alleen de eitjes gaan halen. Ook al was ik met de auto en kan ik voor de eitjes automatiek parkeren.... toch doe ik dit nooit alleen. Het klinkt voor iemand die hier niet bekend mee is als de gewoonste zaak van de wereld. In je eentje op pad om iets simpels als eieren te kopen. Gelukkig krijgt niet iedereen paniekaanvallen bij zulke simpele dagelijkse dingen. Helaas krijg ik ze wel. Dat het zondag helemaal goed ging en ik daarna zelfs nog glas naar de glasbak heb ik gebracht is voor mij een kleine overwinning.