Afspraak 10 - psycholoog - ADD - 24 juni '22

Oktober vorig jaar ging ik naar de huisarts omdat ik de chaos in mijn hoofd niet meer rustig kreeg. Mijn vermoeden dat ik iets van autisme had werd resoluut van tafel geveegd. Ik had gezocht en gelezen naar symptomen en kwam uiteindelijk uit bij ADD. Volgens de huisarts zou ik dan niet reageren zoals ik reageer. Een lang gesprek volgde om te achterhalen waar de chaos vandaan kwam. Tijd bestond op dat moment even niet meer voor de huisarts. Ik vertelde over familie, vroeger, mijn ouders, het opgroeien in een gezin waar ik me niet welkom voelde. Ik was anders, teveel en had een heel ander idee van hoe het leven zou moeten zijn. 

Het was een fijn gesprek. Er kwam een hoop ellende uit mijn verleden naar boven. Voor de huisarts vielen er al gauw dingen op zijn plek. Voor mij werd de chaos alleen maar groter. Hij ging in overleg met de nodige mensen om te kijken wat ik nodig had, of er een voorlopige diagnose kon worden gesteld en beloofde dat er een plek zou worden gevonden om de chaos op te ruimen. Dit hoefde ik niet alleen doen. Ze zouden me helpen. 

Uiteindelijk moet je het echt wel alleen doen maar de hulp en het vertrouwen was fijn. 

De huisarts kwam met hulp van de huispsycholoog en ggz met het vermoeden dat ik vroegkinderlijk trauma had. Hij ging zoeken naar een behandelaar en ik vroeg om info bij een psycholoog waar ik eerder was geweest of zij mij hier ook mee kon helpen. De huisarts ging meteen akkoord omdat vetrouwen een belangrijk onderdeel van behandeling is. 

Zo kwam ik op een vertrouwde plek terecht om aan dit probleem te werken. Ook zij veegde mijn vraag of ik ADD zou kunnen hebben van tafel. Maar omdat ze niet aan labellen doet was het ook geen vraag voor haar. Dat het hard werken is mag duidelijk zijn. Ik kreeg EMDR, gesprekken, oefeningen en van alles waardoor het ook echt wel beter gaat. Alleen de chaos blijft. 

Gisteren had ik weer een afspraak. Nog steeds één keer per maand omdat ik het zwaar vind en nog steeds veel tijd nodig heb om het te laten landen. 

Ik kwam op de vorige afspraak terug waar ik me zo naar had gevoeld en dat niet had gezegd. Ik legde uit wat dat met me deed. Eerder kwam mijn gewicht ter sprake en vulde zij in dat ik daardoor een laag zelfbeeld heb. Nu kon ik uitleggen dat mijn gewicht mij op zich niet onzeker maakt (het onzekere daarvan komt voornamelijk van hoe anderen daar in het verleden op reageerden). In mijn hoofd gebeuren allerlei dingen waardoor ik me ongemakkelijk voel. Dat staat los van hoe ik eruit zie. Mijn hoofd slaat overdreven op tilt bij problemen, stress maar ook bij lawaai, mensenmassa, geluiden en nog diverse andere dingen. Zij stelde vragen, ik gaf voorbeelden en uiteindelijk kwam ze met de woorden: ik vermoed nu toch dat je ADD hebt. 

De chaos die toen ontstond... Waar heb ik dan nu last van: van mijn verleden of van de ADD? Ik voelde me altijd al anders dan anderen. Mijn ouders vonden mij lastig en moeilijk. Komt dat dan wel door mij? Was ik dus echt lastig en moeilijk? 

Dit kon ik voor mezelf al gauw goed plaatsen. Het ene neemt het andere niet weg. Ik was als kind voor mijn ouders misschien lastig en misschien voor hun ook wel echt moeilijk. Dan nog hebben ze mij verwaarloosd en geestelijk mishandeld. Lieten ze mij aan mijn lot over en had ik nooit een echt thuis. Ik heb mezelf groot gebracht zonder de veiligheid en begeleiding van ouders die van me houden. 

De combinatie van dit trauma, ptss en nu dit vermoedelijk toch ADD zorgt wederom voor een hoop onrust. Gisteren sprak ik hier met twee vriendinnen over. Ik ben nog steeds dezelfde. Ik verander niet door een diagnose. Maar toch...

De psycholoog doet niet aan labellen. Het verandert volgens haar niets. Ze kan handvatten geven waarmee ik vooruit kan. Ik denk nu dat ik het toch zeker wil weten. Voor mezelf uitmaken of het iets verandert. Het scheelt denk ik een hoop uitleg. Al was het alleen al voor mezelf. Ik noem het al vanaf het begin van de therapie puzzelstukken. Niet testen betekent dat er een puzzelstuk overblijft. Ik wil geen open eindes meer.