6 december '21

Vrijdag heb ik weer een afspraak bij de psycholoog. De drie weken rust om dingen een plek te geven waren ook echt nodig. Ik zou vrijdag foto's meenemen. Zo'n album uit de kast pakken vind ik nu dus best een opgave. De foto's ken ik. Dat is geen verrassing. Maar de herinneringen die foto' 's nu oproepen is heel raar. Ik hoef de foto's daarvoor niet eens echt te zien. Bizar, hoe zo'n brein werkt. Er vallen enorm veel stukken op z'n plek. Het blijft alleen wel nog steeds een warboel. Ik verwachtte niet dat het na een paar gesprekken opgelost zou zijn. Ik verwachtte wel nog meer chaos dan wat het al was. Beide blijken te kloppen. Dat vind ik dan ook wel logisch. Dat roeren in je hoofd om herinneringen boven te krijgen is een bijzonder iets.
Dat je brein nare herinneringen zo kan blokkeren vind ik eng en mooi tegelijk maar vooral ook lastig. De andere opdracht "Mensen benaderen die ons gezin van dichtbij meemaakten toen ik klein was" is voor mij nog een stap te ver.
Wat wel positief is. De paniek is minder. Ook vanochtend zonder paniek de boodschappen gedaan 💪🏻
.