Vanaf mijn jonge jaren heb ik al "last" van overgewicht. Op alle kinder/schoolfoto's zie je mij als mollig kind. Rond mijn tiende werd ik voor het eerst naar een diëtiste gestuurd... Waar het probleem nog groter werd. Want wat was er zo verkeerd aan mij? In die jaren waren de diëtistes niet voorzichtig met woorden. Als ik eerlijk moet zijn... dat zijn ze nu nog niet. Ik herinner me het lompe gedrag van de eerste diëtiste nu nog. Zevenendertig jaar later! Ik mocht vooral heel veel niet. Ik moest een dagboek bijhouden met wat ik allemaal at (op tienjarige leeftijd!). Want dat wat ik at moest wel echt ALLEMAAL zijn. Ik was me van geen kwaad bewust. Alleen mankeerde ik dus iets. Wat dat precies was en wat er zo fout aan was werd mij niet verteld. Mijn ouders waren niet zo consequent en daarom gebeurde er ook niet zoveel met mijn gewicht. Ik weet niet hoe vaak ik een afspraak met haar heb gehad... het was door de inconsequentie van mijn ouders vast niet vaak. Maar de toon was gezet. Bij elk bezoek daarna aan de schoolarts én huisarts werd het genoemd. Als ik al eens echt iets mankeerde dan was het griep of ik was te dik. Het werd nooit serieus genomen. Het lijkt me niet zo raar dat je hier een heel raar zelfbeeld van krijgt. 

Jaren én diëtistes, huisartsen, fysiotherapeuten en een sportschool later wist ik dat er niets aan mij mankeert. Maar wel aan het systeem om overgewicht op de juiste manier aan te pakken. 

Als je ouder wordt dan wordt gewicht. gek genoeg,  een minder groot ding voor jezelf. 

Maar ik werd niet alleen ouder. Ik werd ook ziek... Fibromyalgie in een ernstige vorm. Bewegen ging steeds moeizamer. Van de huisarts kreeg ik pijnstillers. We begonnen met diclofenac maar al gauw werd duidelijk dat je daar ernstige bijwerkingen van kreeg. Die ik natuurlijk ook kreeg. Er werd overgestapt op Tramadol. Een zwaar verdovend middel waar ik meer dan het maximale van kreeg. Vervolgens kreeg ik ernstige slokdarm en maagproblemen waardoor ik bijna niet meer kon eten. Pas toen kreeg ik maagbeschermers en nare onderzoeken in het ziekenhuis die niet lieten zien dat ik iets ernstigs mankeerde. Het zat volgens de huisarts tussen de oren. Op een gegeven moment kwam ik bij een huisarts in opleiding terecht die toch liever wat extra onderzoeken wou doen. Ik bleek een ernstige maagbacterie te hebben. Een bacterie die je maagvlies weg vreet en zo kanker kan veroorzaken. Mijn symptomen pasten precies bij de bacterie. Maar nog steeds zat het volgens de huisarts tussen de oren. Wel kreeg ik antibiotica (drie kuren!) en was de bacterie eindelijk weg. Ik heb op eigen houtje mijn pijnstillers geminderd. Verschil in pijn merkte ik namelijk allang niet meer. Ik had altijd pijn. Belachelijk veel pijn.
Inmiddels had ik ook een veel te hoge bloeddruk, te hoge foute cholesterol, verminderde vit.b12, een lekkende hartklep en nog steeds ernstige slokdarmproblemen. Dit alles werd allemaal bij toeval ontdekt door de huisarts in opleiding (onze eigen huisarts was met vakantie die week). Een gynaecoloog vroeg of een maagverkleining niet iets voor mij was? Daar werd de huisarts wel heel enthousiast van. Daar moest ik over nadenken en werd meermaals op aangedrongen. Wat dat met je mentale gesteldheid doet werd niet over gesproken. De fibromyalgie kwam volgens hem toen ook ineens van mijn overgewicht. Misschien moest ik naar een leefstijlcoach... Ik was gelijk huisarts moe..... 

Twee oktober'18 was er niet zoveel op de tv. Ik zapte wat verveeld van zender naar zender en stuitte daarbij op Dokters van Nu. Het ging over het Pioppi dieet. Drie deelnemers kwamen in beeld met verschillende gezondheidsklachten. Mijn aandacht was gewekt en ik keek het programma uit én terug omdat ik het begin had gemist. Dit wou ik ook! Dit klonk zo logisch, zo duidelijk en bijna te mooi om waar te zijn. Ik bestelde het boek en starte 15 oktober aan het Pioppi dieet.