Schrijven - 30 januari '22

Ik vertelde al over mijn uitlegdrang. Tot in detail vertellen hoe ik iets heb beleefd.

Met het omhoog halen van het trauma heb ik daar vaak geen woorden voor. Het is te heftig, teveel, te zwaar. Dan stokt mijn verhaal, komen er veel woorden maar is het een onsamenhangend verhaal. Ik heb geen idee of de ander dan wel weet wat ik bedoel. Mijn hoofd kan er in elk geval al gauw geen touw meer aan vast knopen. Het zijn teveel gedachten ineens. Gedachten die ik niet kan ordenen. Laat staan dat ik ze duidelijk kan omschrijven. Het niet precies weten wat er vroeger allemaal is gebeurt maakt het voor mij nog ingewikkelder. Niet weten maar wel de gevolgen ervan ervaren voelt als best bizar. 

Ik schreef voor de afspraak bij de psycholoog aan haar een email over waar het laatst mis was gegaan en hoe mijn hoofd voelde. Alsof mijn hersenen loslieten. Totaal de controle kwijt. Ik kon mijn gedachten niet meer ordenen en er onstond een chaos die ik niet eerder had ervaren. Ik bleek een langdurige paniekaanval te hebben. Die email was duidelijk, eerlijk en ik hoefde bij de afspraak zelf nog weinig vertellen/uitleggen. Dat deed ik uit gewoonte toch...

De psycholoog gaf als tip om bij gesprekken van te voren ook op te schrijven wat ik wil zeggen. Dit kwam naar aanleiding van het gesprek wat gaat komen over de medische keuring. 

De opdracht: Schrijf het op. Wees duidelijk en eerlijk over hoe je het hebt ervaren. Lees het desnoods voor. Mijn hoofd zei zonder woorden wat ik dacht. "Voorlezen??" Vaak vinden we dingen gek of raar. In mijn geval was het eerste wat ik dacht: "zullen zij dat niet raar vinden?". Vervolgens kon ik dat heel snel loslaten. Dan maar raar. Het is dan wel duidelijk en ik ga achteraf niet denken van had ik maar dit of dat gezegd. 

Ik schrijf al een tijd in een memo app de herinneringen die boven komen drijven. Maar ook gedachten. Vragen. Sowieso wat me nu bezig houdt. Mijn hoofd was al druk maar dat is nu next level druk. Daarom schrijf ik zodat ik het los kan laten. Die memo's zijn één grote verzameling van gedachten, herinneringen, boosheid, verdriet, walging, nog meer verdriet, paniek, woede. Alsof je in mijn hoofd kunt kijken. Deze therapie maakt dit los in me. Ik had het onderschat. Echt onderschat wat dit met me zou doen.