Afspraak 8 psycholoog - 21 april '22

Deze keer geen emdr. Dat maakte het niet minder moeilijk. Er zit zoveel boosheid door het verleden, dat is al een strijd op zich. De vorige keer therapie was heftig en dat werkte nog langer door dan eerder. Daardoor zag ik er nu nog meer tegenop en raakte mijn hoofd ook nog meer in de war. Ik had van te voren geen idee wat ik bij deze sessie wou bespreken/aanpakken. Wat bespreek je wel en wat niet, wat is echt belangrijk en wat niet. Doordat er na de vorige keer zoveel herinneringen los waren gekomen kwam er toch een waterval van woorden. Het voelde als onsamenhangend. Een heel leven aan herinneringen. Wat vooral achteraf voor nog meer verwarring zorgde. Ik vind het door het oprakelen van de nare dingen uit het verleden steeds lastiger om ook nog mooie dingen te zien.

De therapie voelt daardoor nog niet alsof het echt iets oplost. Wat niet waar is. Er is al zoveel op zijn plek gevallen en daardoor is ook zoveel duidelijker geworden. Toch voelt het diep van binnen nog niet zo. Ik had zelf al bedacht dat ik te snel wil. En daarbij wil ik alles uit het verleden ook allemaal liever vergeten in plaats van ermee omgaan. Maar zo werkt dat helaas niet. De nare herinneringen halen me altijd in. Ik moet terug naar de basis. Anderen leren vertrouwen en misschien nog wel het meest leren om vooral mezelf te vertrouwen.

Ik heb mijn hele leven lang veel ellende proberen te verdringen. Dat is gewoon geworden. Ook denk ik al mijn hele leven dat het aan mij ligt. Ik was anders, lastig, deed moeilijk. Ik moest veranderen. Voor mijn ouders, familie en ook in relaties. Ik liet over me heen lopen, paste me aan om in het "juiste" plaatje te passen.

Ik was nooit mezelf en ben vergeten wie ik echt ben.