Dromen / herbelevingen - 29-1-'22

Slapen ging weer een tijdje heel goed. Mede door de slaaptabletten. Tot ik nare dromen begon te krijgen. Dromen die verleden en heden door elkaar mengen. Dromen waar ik ook niet gemakkelijk weer uit kom.

Vannacht had ik zo'n droom. Zelfs nu, een paar uur later voelt het nog echt. Ik was in de droom bang, heel bang en sprong uit een rijdende auto. Ik schreeuwde en niemand kwam me helpen. Pas in mijn eigen huis voelde ik me weer veilig. Tot er iemand tegen mijn auto reed. Waardoor ik huilend wakker werd.

Huilend wakker worden is naar. Het drukt een heel zwaar gevoel op me. 

Herbelevingen zijn nu misschien ook wel heel logisch. Als je zo diep in je geheugen gaat graven komen de herinneringen als heel echt terug. Geluiden, dingen die ik zie, de foto's waar ik doorheen ging en zelfs geuren terwijl ik niets ruik. Dat brengt me nu terug naar toen. Beetje bij beetje laat mijn brein dingen los. Al kost me dat ook heel veel moeite. Volgens de psycholoog komt dit omdat ik niet alles in één keer aan kan en dat doseren de truc van je brein is. De huisarts en de psycholoog raden allebei medicijnen aan. Die medicijnen zijn een trigger. Daarom de homeopatische tabletjes. Mijn brein blijft blokkeren. Dat ik alles zo heb weggestopt heeft natuulijk een reden. Het was akelig. Beetje bij beetje komt ook het besef van hoe akelig dit echt voor mij als kind was en wat daarvan de gevolgen waren voor mijn hele leven daarna.

Waar ik de 19e nog schreef dat slapen weer goed ging en de rust terug was is dat tien dagen later weer heel anders. Ook dit is wel te verklaren. Wat het overigens niet gemakkelijker maakt. Overdag probeer ik nog steeds alles te vergeten. Te zwaar, lastig en te benauwend om toe te laten. In de nacht is die controle weg. Ik werd eerst steeds wakker omdat ik zelfs in mijn slaap nog lag te denken. Nu word ik wakker van angstaanjagende dromen. Het voelt niet als vooruitgang.