Afspraak 3 psycholoog

Gisteren na therapie incl emdr zat mijn hoofd vol met een watten-in-mijn-hoofd gevoel. Van intens verdrietig tijdens de emdr naar een verdoofd gevoel na de emdr. Dat laatste is er nu nog steeds. Emdr vind ik bijzonder raar. Het is toch een soort resetten van je brein. Je komt bij je diepste angst, pijn en verdriet en daarna is het een soort mat gevoel en kom je niet meer bij dat hele nare diepe gevoel. Ik had twee foto's meegenomen van mezelf als peuter. Kijken naar die foto's maakte thuis al zoveel los. Dat ik nu wist wat dat kleine meisje van toen ging meemaken en hoe haar leven zich ging afspelen. Dat voelen. Dat vond en vind ik nog steeds intens verdrietig. Het nare randje is nu verdoofd en dat voelt oke. Dat de psycholoog na de emdr zei dat ze het kleine meisje op de foto's een mooi lijstje gunde vond ik 🥰 Ze legde ook uit dat je brein een soort veiligheidsysteem heeft waardoor er bij trauma niet alles in een keer naar buiten komt. Simpel omdat je dat niet aan kunt. Dat vind ik wel logisch klinken. Bij mij voelt het alsof er steeds luikjes open gezet worden. Het is bij mij niet één herinnering maar flitsen aan korte herinneringen achter elkaar. Dat ik nu dagen heb waarop ik bijna niet functioneer of beter gezegd op bijna een automatische piloot achtige manier functioneer is dus niet zo raar. Geduld is niet mijn sterkste punt. Dit heeft wel heel veel geduld nodig 🥴 daarom houden we de afspraken nu op om de drie weken. Zodat alles ook echt de juiste plek vind.
Wat heel fijn is...Ook al zag ik tegen deze sessie op, mede door de foto's, reed ik er toch zonder paniek heen. Ik word steeds hoopvoller dat ik de angst/paniekaanvallen onder controle ga leren houden. Dat geeft al een hoop lucht.