Intens blij - 19-2-'19

Gisteren was echt zo'n hele goede dag. Een goede dag met zo'n goed humeur dat het opviel. Mijn beste vriend (die al zo'n 13 jaar mijn beste vriend is) vraagt zeker een paar keer per week hoe het met mij gaat. Zo ook gisteren. Niet anders dan anders zou je denken maar mijn humeur was anders. Dat voelde ik. Dat voelde hij. Zelfs op de app. Ik maak weer de flauwe grappen die hij super grappig vind en waar ik zelf het hardst om moet lachen. Ik stuurde als antwoord op de 'hoe gaat het met je' vraag een filmpje van het eten wat ik aan het maken was met de tekst: "hot and steamy" :-D Lachen om jezelf en je eigen grappen. Hoe leuk is dat! Humor heeft mij door veel nare momenten geholpen. Als ik die humor niet had gehad was mijn leven ook heel anders verlopen. Ik lach veel en vind vooral erg domme en ook sarcastische humor heel erg grappig. Veel mensen begrijpen die humor niet. Dat geeft scheve gezichten. Wat niet erg is want dat vind ik misschien nog wel grappiger ;-) 

Ik merk, nu ik meer ruimte in mijn hoofd heb, dat ik terug kan kijken zonder daar in te blijven hangen. Vooruit moeten we. Achterom kijken heeft geen zin. Wat niet wegneemt dat ik af en toe ook achterom kijk. Vaak gaf dat nog veel verdriet maar dat terug kijken geeft me nu ook een trots gevoel. Ik ben veranderd en niet alleen door het stoppen met de medicatie. 

De tramadol verdoofde niet alleen mijn lichaam maar ook mijn gedachten. Ik leefde maar eigenlijk ook niet. Nu pas voel ik hoe anders het voelt zonder medicatie. Ik moet mezelf helemaal resetten. Rekening houden met de fibromyalgie. Omdat het zo goed gaat vergeet ik nu af en toe dat ik dit heb en doe ik dingen wat ik later, zo merkte ik, toch echt nog met veel pijn moet bekopen. Afgelopen week had ik zo'n dag dat ik niet snapte waar ik zoveel pijn van had. Waar ik eerst beperkt werd door het verdoofde gevoel in mijn lichaam doe ik nu dingen zonder erover na te denken. Zoals leven, denk ik, ook zou moeten zijn. Ik had de ramen gelapt en omdat ik toch al bezig was ook maar even het pad geveegd. De dag erna had ik enorm veel pijn. Zeurende pijn waar ik echt door overvallen werd en die ook zorgde voor een nare nacht. In eerste instantie had ik geen idee waardoor dit kwam. Pas toen ik erover nadacht viel het kwartje.
Ik lapte geen ramen meer. Daar kwam al jaren een glazenwasser voor. Toen bedacht ik ook niet zo spontaan om het zelf even te doen. Mijn lichaam werkte daar simpelweg niet aan mee.

Dit was echt even een stop de tijd moment. Ik ben bang dat ik daar nog veel vaker tegenaan zal gaan lopen. In elk geval dan wel veel bewuster. En dat is, hoe gek het ook klinkt, winst. 

Gisteren was een intens gelukkige en blije dag. De zon werkte daar ook fijn aan mee. Ik kan wennen aan deze dagen. Ik kan wennen aan dit nieuwe leven wat ik mezelf heb gegeven.