Afspraak 12 - Psycholoog - 8 september '22

Vandaag had ik weer een afspraak bij de psycholoog. De laatste paar weken ging het niet zo goed met me. Veel herbeleving en herinneringen. Wat wederom zorgde voor slecht slapen en meer chaos in mijn hoofd. Ik had een aantal afspraken waar ik weer veel paniek door voelde. Daardoor kwam steeds het gevoel op dat ik het af moest zeggen. Uiteindelijk heb ik dat toch niet gedaan. Ik kon bedenken dat uitstellen het niet gemakkelijker maakt. Het moest hoe dan ook toch. Achteraf vielen de afspraken wel mee. Zoals eigenlijk altijd. 

Dit vertelde ik ook allemaal bij de psycholoog. Aangevuld met de herinneringen en herbeleving. Ik voelde daar ook hevige chaos en ga dan van hak op tak. Dat ze dit dan kan volgen vind ik best knap. 

Op een gegeven moment kon zij vroeger aan nu koppelen en viel het vervolgens bij mij op z'n plek. 

Als kind werd ik constant teleurgesteld door mijn ouders. Niet alleen door de dingen die ze zeiden maar ook door de dingen die ze deden. Steeds weer werden er dingen beloofd waardoor ik blij werd en er naar uit keek. Steeds weer werden die beloften verbroken. Negen van de tien keer waren uitjes niet leuk omdat een van de twee er iets negatiefs van maakte, er ruzie ontstond en we naar huis gingen. Mijn brein heeft dat opgeslagen als wantrouwen. Ik kon als kind mijn ouders en andere volwassen mensen in mijn leven nooit vertrouwen.  Uiteindelijk vertrouwde ik ook in mijn volwassen leven niemand meer. Nu nog breek ik relaties/vriendschappen af omdat dat gemakkelijker is. Ik doe geen moeite meer voor mensen die mij een ongemakkelijk gevoel geven. Het is gemakkelijker dan vertrouwen dat een ander het misschien wel goed bedoeld. 

Dat ik mijn hele leven dingen heb verdrongen komt nu beetje bij beetje los. Volgens de psycholoog werkt je brein zo. Het geeft los wat je aan kunt. Alsof er luikjes open worden gezet. 

Mijn hele ik verzet zich daar tegen. Ik wil het niet maar toch ook wel. Het voelt alsof ik een muur afbreek en tegelijk aan de andere kant weer op bouw. En daar moet een doorbraak in komen. 

De afgelopen weken voelde het alsof ik achteruit ging ipv vooruit. Ook niet zo gek. Ik wil graag van de chaos af maar die chaos lijkt alleen maar groter te worden door de dingen die ik me herinner. 

De psycholoog blijft positief. Dat probeer ik dus ook te zijn...