Het lijkt steeds vaker zo zinloos - 6 april '22

Therapie moet (want is echt nodig) en helpt ook maar na zo'n sessie ben ik gebroken. Na elke sessie lijkt het ook erger te worden. Wat ook niet zo raar is want we zijn inmiddels bij de kern van de trauma.
Bijna twee weken na de laatste sessie heb ik nog steeds nare dromen en is mijn hoofd continu bezig met herbeleving.

Zoveel nare dromen waardoor ik slecht slaap en halve nachten wakker lig. Teveel nare dagen waar mijn gedachten en herbelevingen moeilijk te stoppen zijn. Deze combinatie zorgt ervoor dat ik doodmoe ben. 

Ik weet nu niet meer precies wat ik had verwacht van traumatherapie. Ik was hoopvol. Dat weet ik nog. Nu snap ik wel weer al te goed waarom ik mijn verleden probeer te verdringen. Op een rare manier leek dat gemakkelijker. Maar ook dat is vermoeiend en zorgt ook voor veel chaos in mijn hoofd. Daarbij lost het niets op. 

De dingen die mij triggeren komen steeds meer bloot te liggen. Het zijn er veel! Voor een ander lijken het kleine dingen die ik groot maak. Mijn hoofd die juist deze kleine dingen, die toch groots triggeren, niet begrijpt en kan plaatsen raakt er van in de war. Waarom heb ik hier zoveel last van? Stel je niet zo aan! Waarom steeds die paniek? Is het echt zo erg? Waarom triggert dit me? Doe normaal! Kortom, chaos!

Steeds denk ik dat ik rust nodig heb. Niet teveel gedoe en dan komt het allemaal goed. Daardoor ga ik steeds meer terug vallen in vermijding en worden afspraken die echt moeten steeds groter en angstiger.

Het voelt steeds vaker zo zinloos, te moeilijk. Wat trauma met een mensenbrein doet... ik vind het best verdrietig. Vooral dat. Verdrietig is het.