Medicijnen

In de hoop dat ik me beter zou gaan voelen slikte ik jarenlang medicijnen. Ik kwam, door pijn, bijna niet meer van de bank en mijn leven bestond voornamelijk tussen de vier muren van ons huis. Opgesloten, zo voelde het. Jarenlang. Sommige dagen was de gang van bank naar bed en terug een strijd op zich. Te pas en onpas werden mijn klachten op de fibromyalgie gegooid. Al vond de huisarts soms ook dat dit allemaal tussen mijn oren zat. Wat vervolgens echt iets tussen mijn oren deed. Mijn gewicht was volgens hem het grootste probleem. Dat gewicht kwam doordat ik bijna niet meer kon bewegen. Hoe weinig je ook eet, zonder beweging is zoveel kilo afvallen een strijd die je niet gaat winnen. 

Door mijn verleden met allerlei "professionals" had ik er weinig vertrouwen in dat het met hun hulp nu wel zou lukken. Inmiddels is er weer een nieuw soort professional opgestaan. De leefstijlcoach. Hij/zij wordt vanaf dit jaar vergoed door de meeste zorgverzekeraars. Volgens de huisarts was dat iets voor mij.

Hoewel een ander hier heel veel aan kan en zal hebben heb ik die raad niet opgevolgd. Ik moest een manier vinden waarmee ik dit wel zelf kon. Ik was er namelijk wel van overtuigd dat je met minder gewicht gemakkelijker beweegt. Al zouden mijn pijnklachten er niet door verdwijnen. Voor mijn hart was minder gewicht wel noodzakelijk.

Ik geloof er stellig in dat sommige dingen op je pad komen doordat het zo moet zijn. Zo ook het Pioppi dieet. Dat moest gewoon zo zijn. Ook al werkte het voor mij niet om volledig a la Pioppi te eten dan nog zal ik dr Aseem Malhotra altijd dankbaar blijven. Door het Pioppi dieet ben ik me gaan verdiepen in alles wat ik at én vooral niet at. Na de eerste 21 dagen op het Pioppi dieet kon ik al zoveel medicijnen laten staan. Een aantal weken later was ik ook, wat nog niet meeviel door de nare verslaving, van alle zware pijnmedicatie af.
Ik ben er nu van overtuigd dat ik over een tijdje van alle medicatie af ben.

En dit, door "alleen" anders te eten. Door het opletten, uitzoeken en informatie inwinnen over voedsel en wat dat met én voor mij doet heeft mij heel anders naar eten laten kijken. Ik tel geen koolhydraten of calorieen. Ik gebruik google voor informatie over voeding (en nee, google weet niet alles) en verder alleen mijn gezonde verstand.

Gezonde voeding, bewust kiezen en er vooral van genieten is mijn advies.

Zolang je dingen eet die je niet echt lekker vind of wat voelt als straf... daarmee ga je dit niet volhouden. Probeer dingen uit. Geef jezelf de kans én tijd om aan nieuwe smaken te wennen. Het went echt én je gaat het nog lekker vinden ook! Geloof me! Uiteindelijk win je dit voor jezelf.

Ik at bijna geen groente en anders voornamelijk uit pot of blik. Veel pasta, fastfood en pizza. Kant en klare dingen en pakjes, zakjes enz. Ik maakte mezelf wijs dat ik vaak koos voor de "gezonde" variant. Maar eigenlijk koos ik natuurlijk gewoon voor de gemakkelijke variant. Dat was niet uit luiheid maar omdat ik niet lang kon staan en heel eerlijk; ik vond koken ook echt vreselijk. Dus alles wat snel op tafel stond was favoriet.
Daarnaast "troostte" ik mezelf met chocola en koek.
Nu ik dit zo neer tik voel ik nog de pijn, de onmacht en het enorme verdriet. Proberen te ontsnappen uit de ellende met snoep en koek. Dat voelt nu zo verdrietig. Het is ook helemaal niet zo raar dat deze cirkel niet zomaar doorbroken werd en dat wennen aan vers voedsel best even een dingetje was. 

Toch gebeurde dat wel. Door mijn eigen kracht. Omdat ik het leven zoals ik (over)leefde zo enorm zat was. 47 jaar en opgesloten in mijn eigen lichaam en huis.
Dat gebeurde zelfs in 19 weken! Van dat ellendige gevoel naar hoe ik nu ben...

Ik heb nog steeds een lange weg te gaan. Gemotiveerd! Want als ik me na 19 weken al zo goed voel hoe gaat het dan straks!!!

Keep strong! Keep going! Als ik dit kan kan iedereen het Ook jij!