Het zwarte schaap - 2 maart '23

Na bijna drie maanden zonder therapie én niets buiten de deur doen kwam er rust. De chaos in mijn hoofd dempte en ik kon steeds meer puzzelstukken op hun plek leggen. 

Als kind voelde ik me al anders maar de eerste jaren op de middelbare school was ik ook anders. Het buitenbeentje. Thuis was er geen toezicht. Ik was vogelvrij. Ik mocht alles en deed dan ook alles wat ik wou. Niemand die er iets van zei. Dat klinkt waarschijnlijk best oké en vriendinnen waren vaak jaloers. Maar het was niet oké.  Het interesseerde niemand waar en bij wie ik was, wat ik deed en hoe laat ik thuis kwam en of ik wel of niet naar school ging. 

Daar kwam later het gevoel bij dat ik ook echt anders was. Ik dacht en deed anders en was niet bang. Daardoor durfde ik alles zeggen. Ook tegen leraren. Niet brutaal maar wel altijd duidelijk. Daar is weinig in verandert. Ik ben nog steeds niet bang en durf te zeggen wat ik denk. Alleen maakt mijn chaos hoofd en het overdenken er nu vaker een brij van.

Tegenwoordig wordt er veel meer op kinderen gelet en zou ik zoals ik vroeger was en vooral hoe het thuis was onder iets van toezicht zijn geplaatst. Ook al waren er toen nog geen labels, het is best kwalijk dat nooit iemand vroeg of het wel goed met me ging. Het moet wel opvallend zijn geweest.

Familie vond me lastig, raar, moeilijk. Ik deed altijd precies het tegenovergestelde van wat zij van me verwachten. In mijn familie ben ik het zwarte schaap. Ik denk anders, doe anders en leef mijn eigen leven. Waar ze toen ik nog jonger was veel van vonden. -Waarschijnlijk vinden ze dat nog steeds- Ik probeerde me aan te passen, ging veelvuldig over mijn eigen grenzen. Alles om erbij te horen, dat ze me aardig vonden en van me zouden houden. 

Het heeft heel lang geduurd voor ik voor mezelf ging kiezen. Ik belandde in relaties waar ik hetzelfde patroon volgde. Altijd vanaf dag één gedoemd om te mislukken. De basis was niet goed. Mijn basis. 

Dat ik anders ben vind ik nu meer dan oké. Ik weet wie ik ben en wat ik waard ben. Voor mij geen ongelijkwaardige relaties meer. Familie hou ik op afstand. Van veel zogenaamde vrienden nam ik al afscheid. 

Ik wil het liefst niet meer terugkijken en het allemaal zo zonde van mijn tijd vinden. Dat loslaten vind ik lastig "Zonde van de tijd". Je leven lang proberen om net als anderen te zijn. Terwijl je gewoon anders bent en dat ook helemaal oké is. 

Therapie is echt nog wel nodig. Hopelijk kan dit binnenkort weer. Ik moet met de angsten aan de slag. Zodat leven leuker wordt.